Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια γάτας

Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια γάτας

Η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια γάτας παρατηρείται σε ποσοστό 10-30 % του συνολικού αριθμού ασθενών ζώων που προσκομίζονται στα Ιατρεία Μικρών Ζώων. Η νεφρική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται από αύξηση στο αίμα αζωτούχων ουσιών και από ηλεκτρολυτικές διαταραχές...

Αιτιολογία ασθένειας:

Οποιαδήποτε νεφρική βλάβη μπορεί εν δυνάμει να είναι η αρχή νεφρικής νόσου. Για παράδειγμα η πυελονεφρίτιδα (βακτηριακής προέλευσης), η υπέρταση, κληρονομικές νεφροπάθειες, καθώς και νεοπλασματικές καταστάσεις των νεφρών.

Αλάτι και Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια:

Οι γάτες με Χρόνια Νεφρική Ανεπάρκεια πάσχουν συχνότερα από Συστηματική Υπέρταση. Σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους , η λήψη αλατιού δεν επηρεάζει την αρτηριακή πίεση στη γάτα. Επομένως, ένα ισορροπημένο γεύμα ως προς το αλάτι (NaCl) είναι επιβεβλημένο.

Στάδια της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας:

Η σταδιοποίηση της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας γίνεται με βάση το επίπεδο του Αζώτου στο αίμα. Στην πράξη, ο καταλληλότερος δείκτης είναι η κρεατινίνη ορού αίματος.

Στάδιο #1 (κρεατινίνη έως 1,6mg/dl):

Είναι δυνατόν το ζώο να μην εμφανίζει συμπτώματα λόγω της αντισταθμιστικής λειτουργίας των νεφρών. Είναι γνωστό πως ακόμη και με 75% των νεφρών εκτός λειτουργίας, τα ζώα δεν εμφανίζουν συμπτώματα. Συχνά βρίσκουμε τυχαία τα αίτια που ξεκινώντας σε αυτό το στάδιο, θα εξελίξουν την ανεπάρκεια στα επόμενα στάδια. 

Αυτά μπορεί να βρεθούν σε μια γενική ανάλυση και καλλιέργεια ούρων (πρωτεϊνουρία, βακτηριουρία, γλυκοζουρία). Επίσης σε ακτινογραφία, υπερηχογράφημα ή βιοψία νεφρών, όπως και σε αυξημένη αρτηριακή πίεση. Σε αυτό το στάδιο μπορούμε θεραπεύοντας το πρωτογενές αίτιο (εάν αυτό είναι δυνατόν), να εμποδίσουμε την εξέλιξη της νόσου.

Στάδιο #2 (κρεατινίνη 1,6 έως 2,8 mg/dl):

Θεραπευτικά χορηγούμε προστατευτικές ουσίες για τους νεφρούς- μειώνουμε τον φωσφόρο της τροφής, δίνουμε αντυπερτασικά κ.α. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η μετάβαση στο επόμενο στάδιο διαφέρει για τις γάτες (μήνες ή και χρόνια) και για τους σκύλους (εβδομάδες ή μήνες).

Στάδιο #3 (κρεατινίνη 2,9 έως 5 mg/dl): 

Μέσης βαρύτητας νεφρική αζωθαιμία (νεφρική ανεπάρκεια). Είναι πολύ σημαντικό να γίνει θεραπευτική προσπάθεια εδώ πριν προχωρήσει η ανεπάρκεια στο ουραιμικό σύνδρομο. Απαιτείται συχνή εργαστηριακή διερεύνηση του ζώου και κατάλληλη αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. 

Στάδιο #4 (κρεατινίνη > 5 mg/dl):

Υπάρχουν ηλεκτρολυτικές διαταραχές (υποκαλιαιμία), μεταβολική οξέωση, εξασθένηση αμυντικών μηχανισμών και αναιμία. Ακόμη έχουμε αφυδάτωση, ανορεξία, εμετούς, στοματικά έλκη, ληθαργικότητα (ουραιμικό σύνδρομο).

Διαβάστε περισσότερα »

Ιογενής Λευχαιμία γάτας

Ιογενής Λευχαιμία γάτας

Η Ιογενής Λευχαιμία είναι μία Λοιμώδης νόσος της Γάτας που οφείλεται σε ιό που ανήκει στο γένος Leukovirus (ομάδα ογκογόνων DNA ιών).

Παθογένεια:

Η πιθανότερη θύρα εισόδου του ιού στον οργανισμό της Γάτας είναι ο φάρυγγας. Στη συνέχεια ο ιός κατευθύνεται στο μυελό των οστών. Αν αναπτυχθεί ανοσία η λοίμωξη σταματά σε 1 με 2 μήνες. Σε αντίθετη περίπτωση ο ιός εντοπίζεται στα αιμοποιητικά κύτταρα του μυελού των οστών, στο περιφερικό λεμφικό σύστημα, στους σιελλογόνους αδένες, του πεπτικού και του αναπνευστικού συστήματος. 

Πρόληψη:

Ο εμβολιασμός των ζώων έναντι του ιού της Λευχαιμίας, έχει καλά αποτελάσματα εφόσον τα ζώα που εμβολιάζονται είναι αρνητικά στην ύπαρξη αντισωμάτων έναντι του ιού. 

Κλινική εικόνα:

Τα συμπτώματα της νόσου είναι ποικίλλα και αφορούν σε πολλά συστήματα του οργανισμού της γάτας που μπορεί να πάσχουν ταυτοχρόνως. Αρχικά έχουμε απώλεια βάρους, ανορεξία και διάρροια. Είναι δυνατόν να έχουμε διόγκωση λεμφαδένων, σπληνός και ήπατος που μπορεί να γίνει αντιληπτό στη ψηλάφιση. Αναιμικοί βλεννογόνοι είναι συνήθως ορατοί. Τέλος και λόγω της ανάπτυξης ανοσοκαταστολής έχουμε δευτερογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού και πεπτικού συστήματος. 

Διάγνωση:

Η διάγνωση της νόσου μπορεί να τεθεί λόγω της αναπτυσσόμενης καχεξίας στο ζώο. Επιβεβαιώνεται με ειδική εξέταση αίματος που βασίζεται στον προσδιορισμό αντισωμάτων (τεστ δοκιμής ELISA). 

Αντιμετώπιση:

Η θεραπεία της νόσου δεν είναι εφικτή. Το ζώο υποστηρίζεται ανάλογα με τα συμπτώματα.

Διαβάστε περισσότερα »

Διατατική Μυοκαρδιοπάθεια γάτας

Διατατική Μυοκαρδιοπάθεια γάτας

Διατατική Μυοκαρδιοπάθεια γάτας είναι παθολογική κατάσταση που εμφανίζεται σε ενήλικες και υπερήλικες και συχνότερα αρσενικές γάτες και οφείλεται σε δυσλειτουργία του καρδιακού μυός.

Παθογένεια:

Κατά βάσιν η καρδιοπάθεια αυτή οφείλεται στην έλλειψη του αμινοξέως Ταυρίνη. Παρατηρείται προδιάθεση στις φυλές Siam, Βιρμανίας, Αβυσηνίας. 

Κλινική εικόνα:

Παρατηρείται αδυναμία, κατάπτωση, ληθαργικότητα, ανορεξία, δύσπνοια (υδροθώρακας), ασκίτης, βήχας. Μπορεί να συνυπάρχει υποθερμία. Συχνά παρατηρείται αιφνίδιος θάνατος. 

Διάγνωση:

Από το ιστορικό, την κλινική εικόνα, τον ακτινολογκό έλεγχο (καρδιομεγαλία, καρδιά σε σχήμα παιγνιόχαρτου), υπερηχοτομογραφία. Τη διαφοροποίηση από την Υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια θα την παγματοποιήσει το υπερηχοκαρδιογράφημα. 

Αντιμετώπιση:

Περιορισμός της κινητικότητας, διουρητικά, καρδιακές γλυκοσίδες, αγγειοδιασταλτικά. 

Πρόγνωση:

Συνήθως η πρόγνωση είναι δυσμενής.

Δείτε επίσης, υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια γάτα:
http://gata4you.blogspot.gr/2015/01/blog-post_1.html

Διαβάστε περισσότερα »

Υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια γάτας

Υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια γάτας

Υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια γάτας είναι παθολογική κατάσταση που εμφανίζεται σε μεσήλικες και υπερήλικες και συχνότερα αρσενικές γάτες και οφείλεται σε δυσλειτουργία του καρδιακού μυός...

Παθογένεια:

Σε μεγάλο ποσοστό οφείλεται στον υπερθυρεοειδισμό. Υπάρχει όμως και η ιδιοπαθής μορφή. Και στις δύο περιπτώσεις προκαλείται αριστερή καρδιακή ανεπάρκεια. Υπάρχει προδιάθεση στην περσική φυλή. 

Κλινική εικόνα:

Παρατηρείται αδυναμία, κατάπτωση, ληθαργικότητα, ανορεξία, δύσπνοια (υδροθώρακας), ασκίτης, βήχας. Συχνά παρατηρείται αιφνίδιος θάνατος. 

Διάγνωση:

Από το ιστορικό, την κλινική εικόνα, τον ακτινολογκό έλεγχο (καρδιομεγαλία, καρδιά σε σχήμα παιγνιόχαρτου), υπερηχοτομογραφία. 

Αντιμετώπιση:

Διουρητικά, β-αποκλειστές, αναστολείς διαύλων ασβεστίου. Αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού.

Δείτε επίσης, διατατική Μυοκαρδιοπάθεια γάτας:
http://gata4you.blogspot.gr/2015/01/blog-post_15.html

Διαβάστε περισσότερα »

Χλαμυδίαση γάτας

Χλαμυδίαση γάτας

Η χλαμυδίαση της γάτας είναι μία λοιμώδης νόσος του αναπνευστικού συστήματος της Γάτας που οφείλεται στο μικροοργανισμό Chlamydia psitackii.

Παθογένεια:

Ο μικροοργανισμός που προκαλεί τη Χλαμυδίαση, συνήθως επιπλέκει τις αναπνευστικές ιώσεις της γάτας. Η νόσος χαρακτηρίζεται από βαρειές αλλοιώσεις του αναπνευστικού συστήματος της γάτας και των οφθαλμών της (κυρίως του κερατοειδούς).

Πρόληψη:

Για την πρόληψη της Χλαμυδίασης διενεργούνται εμβολιασμοί από το 2ο μήνα της ζωής της γάτας και επαναλαμβάνονται μία φορά το χρόνο.

Κλινική εικόνα:

Τα κυριότερα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζεται η Χλαμυδίαση της γάτας είναι η ανορεξία, ο πυρετός, ο πταρμός, ο βήχας, το βλεννοπυώδες ρινικό και οφθαλμικό έκκριμα. Η θνητότητα των ζώων αυτών είναι μικρή. 

Διάγνωση:

Η διάγνωση της νόσου γίνεται από τα κλινικά συμπτώματα. Τα συμπτώματα βέβαια αυτά είναι κοινά και για τις υπόλοιπες αναπνευστικές ασθένειες της γάτας. 

Αντιμετώπιση:

Η θεραπεία αποσκοπεί στην καταπολέμιση της νόσου με τη χορήγηση αντιβιοτικών. Το φάρμακο εκλογής είναι οι τετρακυκλίνες και ειδικότερα η δοξυκικλίνη. 

Διαφορική Διάγνωση:

Είναι πολύ δύσκολο να γίνει διαχωρισμός της νόσου από τη Λοιμ. Ρινοτραχειίτιδα και την Καλυκοϊωση της γάτας.

Διαβάστε περισσότερα »

Νωτοεδρική ψώρα γάτας

Νωτοεδρική ψώρα γάτας

Περιγραφή ασθένειας:

Είναι μία δερματίτιδα της γάτας που οφείλεται στο άκαρι Notoedres cati. 

Κλινική εικόνα:

Παρατηρείται εντονος κνησμός, βλαττίδες, αλωπεκία, ερύθημα, δρυφάδες, εφελκίδες. Στα χρόνια περιστατικά υπάρχει υπερχρωμία και λειχηνοποίηση. Η εντόπιση των αλλοιώσεων αυτών εμφανίζεται στην κεφαλή, τα πτερύγια των αυτιών και το λαιμό. Μπορεί να επεκταθούν στα άκρα και την περινεϊκή χώρα. 

Διάγνωση:

Τα ακάρεα βρίσκονται εύκολα σε ξέσματα του δέρματος και μικροσκόπηση. 

Αντιμετώπιση:

1. λουτρά με διάλυμα θειασβέστου 2,5% κάθε εβδομάδα. 

2. λουτρά με διάλυμα αμιτράζης 0,025%.

3. υποδόρια χορήγηση ιβερμεκτίνης.

4. πλύση με κερατινολυτικά σαμπουάν για την απομάκρυνση των εφελκίδων. 

Διαφορική Διάγνωση:

1. Ωτοδεκτική Ψώρα 

2. Σεϋλετιέλλωση Δερματοφυτίαση 

3. Αλλεργική δερματίτιδα 

4. Φυλλώδης πέμφιγα 

5. Τραυματισμοί.

Διαβάστε περισσότερα »

Ουρολογικός σύνδρομος γάτας (FUS)

Ουρολογικός σύνδρομος γάτας (FUS)

Περιγραφή ασθένειας:

Είναι ένα σύνδρομο ποικίλων παθολογικών καταστάσεων των ουροφόρων οδών της γάτας, που εκδηλώνεται με διαταραχές της ούρησης (συχνουρία, δυσουρία, αιματουρία) και στις περισσότερες περιπτώσεις δημιουργείται μερική ή και πλήρης κατακράτηση του ούρου. 

Παθογένεια: 

Η παρουσία κρυστάλλων στρουβίτη στο ούρο, και ο σχηματισμός μιάς οργανικής ουσίας, του βύσματος, συμβάλλουν στην απόφραξη της ουρήθρας. Το αλκαλικό pH ευνοεί την κρυσταλλοποίηση του στρουβίτη, η περιεκτικότητα της ξηρής τροφής σε Μαγνήσιο, η παχυσαρκία και η έλλειψη βιταμίνης Α, ευνοούν την εμφάνιση του συνδρόμου. Προσβάλλονται κυρίως νεαρά ενήλικα, αρσενικά ζώα που διατρέφονται με βιομηχανοποιημένη ξηρά τροφή κατώτερης ποιότητας, διαβιούν αποκλειστικά στο σπίτι και είναι συνήθως στειρωμένα. 

Κλινική εικόνα:

1. Όταν δεν υπάρχει πλήρης έμφραξη, το ζώο βρίσκεται σε καλή γενική κατάσταση, έχει όμως συχνή τάση για ούρηση, παρατηρείται οίδημα του πέους λόγω της συνεχούς λήξης και μπορεί να παρατηρηθεί αιματουρία. 

2. Όταν υπάρχει έμφραξη, παρατηρείται διόγκωση της κοιλιακής κοιλότητας λόγω κατακράτησης ούρου στην ουροδόχο κύστη. Τελικά μπορεί να παρατηρηθεί οξεία αζωθαιμία, με έντονη αφυδάτωση, εμετούς, διαταραχές του καρδιακού ρυθμού. 

Διάγνωση:

Στηρίζεται στην κλινική εικόνα και το ιστορικό. 

Αντιμετώπιση:

1. Για την αντιμετώπιση των περιστατικών όπου δεν υπάρχει πλήρης έμφραξη, η αγωγή είναι συντηρητική, με αλλαγή της διατροφής, χορήγηση οξινοποιητών του ούρου. 

2. Επιχειρείται άρση του εμποδίου με την τοποθέτηση καθετήρα. Εάν αυτό επιτευχθεί γίνεται έκπλυση της κύστης με φυσιολογικό ορό και ακολουθείται συντηρητική αγωγή. Εάν η διέλευση του καθετήρα είναι αδύνατη, γίνεται παρακέντηση της κύστης, ώστε αυτή να αδειάσει και προετοιμάζεται το ζώο για χειρουργική επέμβαση (περινεϊκή ουρηθροστομία).

Διαβάστε περισσότερα »

Λοιμώδης περιτονίτιδα γάτας (FIP)

Λοιμώδης περιτονίτιδα γάτας (FIP)

Η Λοιμώδης περιτονίτιδα της γάτας (FIP) είναι μία πολύ σοβαρή νόσος και οφείλεται σε ιό (κορωναϊό). Μέσα στην οικογένεια των κορωναϊών (FCoV) μερικά στελέχη μεταδίδονται με τα κόπρανα και προκαλούν γαστρεντερικές διαταραχές που καταλήγουν σε διάρροια χωρίς να απειλήσουν τη ζωή. Μερικά άλλα στελέχη που δεν μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε από τα παραπάνω, υφίστανται μετάλλαξη μέσα στο σώμα της γάτας και προκαλούν την Λοιμώδη περιτονίτιδα (FIP). Δημιουργούνται, δηλαδή, σοβαρές φλεγμονές σε διάφορα σημεία του σώματος της γάτας που πολλές φορές συνοδεύονται από παραγωγή υγρού. Οι περισσότερες γάτες δεν μπορούν να ελέγξουν τον πολλαπλασιασμό του ιού και οδηγούνται στον θάνατο, αρκετές καθυστερούν πολύ την εξάπλωσή του και μερικές αναπτύσσουν μια αποτελεσματική αντίδραση που προλαβαίνει και σταματά την εξάπλωση αυτή στο σώμα τους.

Πώς θα καταλάβετε αν η γάτα σας έχει Λοιμώδη περιτονίτιδα; 

Τον πρώτο καιρό μειώνεται η όρεξη, η γάτα χάνει βάρος, μπορεί να έχει πυρετό και διάρροια. Υπάρχει όμως και πιθανότητα η γάτα να είναι φορέας του ιού και να μην παρουσιάζει κανένα από τα παραπάνω συμπτώματα. Αργότερα ο ιός προσβάλλει το τοίχωμα των αγγείων του αίματος σε τέτοιο βαθμό ώστε να διαρρέει υγρό έξω από το αγγείο του αίματος και να συγκεντρώνεται σε γειτονική κοιλότητα αν υπάρχει. Τότε μπορεί να συγκεντρωθεί υγρό στην περιτοναϊκή κοιλότητα (περιτονίτιδα) ή στην θωρακική κοιλότητα (πλευρίτιδα) η οποία δυσκολεύει την αναπνοή ή και στις δύο. Σ' αυτή την περίπτωση έχουμε την "Υγρή μορφή FIP". Σε άλλες όμως περιπτώσεις υπάρχει σοβαρή φλεγμονή σε όργανα του σώματος που δεν μπορεί να συγκεντρωθεί υγρό, όπως συκώτι, νεφρά, μάτια, εγκέφαλος και έντερα. Σ' αυτή την περίπτωση έχουμε την "Ξηρή μορφή FIP", και τα συμπτώματα εξαρτώνται από τα εμπλεκόμενα όργανα κάθε φορά. Δυστυχώς κι άλλες αρρώστιες προκαλούν όμοια συμπτώματα με εκείνα της υγρής ή της ξηρής FIP γι αυτό και είναι δύσκολο να διαγνωστεί η λοιμώδης περιτονίτιδα μόνο από αυτά. 

Μπορεί να μεταδοθεί και στις άλλες γάτες μου; 

Υπάρχει κληρονομική προδιάθεση που μεταδίδεται από τον αρσενικό γάτο στα μικρά γατάκια. Αλλά και οποιαδήποτε άλλη γάτα που ζει με άλλες γάτες μαζί, που είναι επιβαρημένη με άλλα νοσήματα, που βιώνει έντονο στρες ή που δεν έχει ανεπτυγμένο αμυντικό σύστημα μπορεί να μολυνθεί από σάλιο ή ρινικό έκκριμα γάτας με Λοιμώδη περιτονίτιδα. 

Πώς γίνεται η διάγνωση της νόσου; 

Με αιματολογικές και βιοχημικές εξετάσεις αίματος μπορούν να διακριθούν κάποιες αλλαγές που συντροφεύουν την λοιμώδη περιτονίτιδα και να βοηθήσουν στην διάγνωση. Δυστυχώς δεν υπάρχει ακόμη διαγνωστικό τεστ. Για να τεθεί οριστική διάγνωση πρέπει να εξεταστούν οι ιστοί που φλεγμαίνουν ή με βιοψία ή με νεκροτομή. 

Υπάρχει θεραπέια;

Δεν υπάρχει θεραπεία για την Λοιμώδη περιτονίτιδα. Αν τα συμπτώματα δεν είναι πολύ σοβαρά μία υποστηρικτική θεραπεία μπορεί να προκαλέσει παροδική βελτίωση. Όταν τα συμπτώματα είναι έντονα δυστυχώς δεν υπάρχει ελπίδα προς το παρόν. 

Τι μπορώ να κάνω για να προλάβω τη Λοιμώδη περιτονίτιδα; 

Ευτυχώς κυκλοφορεί εμβόλιο το οποίο μπορεί να μην παρέχει πλήρη προστασία από την Λοιμώδη περιτονίτιδα (FIP) πρέπει όμως να γίνεται ο εμβολιασμός. Φυσικά το περιβάλλον να διατηρείται καθαρό, και να ελαττώνεται κάθε πηγή στρες ή ασθενειών.

Διαβάστε περισσότερα »

Μεταδοτικές ασθένειες γάτας!

Μεταδοτικές ασθένειες γάτας!

1. Λύσσα : Η σοβαρότερη ασθένεια από όλες. Αν και στην Ελλάδα είναι πολύ σπάνια, (συναντάται κυρίως στη Νότια Αμερική, στην Αφρική και στο βόρειο τμήμα της Ασίας) εάν δαγκωθείτε από λυσσασμένο ζώο μπορεί να αποδειχτεί μοιραίο αν δεν το φροντίσει άμεσα γιατρός. Ο ιός της λύσσας βρίσκεται στο σάλιο των μολυσμένων ζώων και μεταφέρεται μέσω δαγκώματος ή –σπανιότερα- από ανοιχτές πληγές που έγλυψε κάποιο μολυσμένο ζώο. 

2. Cat-scratch fever : Πρόκειται για πολύ σπάνια ασθένεια αλλά θα πρέπει να την έχετε υπόψιν σας. Τα συμπτώματα εμφανίζονται σε τρεις με δέκα μέρες μετά από μια δαγκωματιά ή γρατσουνιά από μολυσμένη γάτα. Το κυριότερο σύμπτωμα είναι ένας πρησμένος λεμφικός αδένας κοντά στην περιοχή. Πιθανώς να υπάρξει και πυρετός, πονοκέφαλος, κόπωση ή μειωμένη όρεξη. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο άνθρωπος αναρρώνει μόνος του το πολύ σε 2 μήνες, μετά από θεραπεία με παυσίπονα για τον πονοκέφαλο και τον πυρετό. Σε ορισμένες περιπτώσεις εάν η μόλυνση είναι σοβαρή πιθανόν να χρειαστεί αντιβίωση. Η ασθένεια σχεδόν ποτέ δεν προκαλεί μετέπειτα προβλήματα. Αξίζει να τονίσουμε ότι η γάτα δεν είναι άρρωστη και δεν παρουσιάζει συμπτώματα. 

3. Τοξοπλάσμωση : Οι γάτες συχνά μεταφέρουν το πρωτόζωο Toxoplasmagondll. Αυτό είναι η αιτία της τοξοπλάσμωσης. Μια μορφή του παράσιτου είναι παρούσα στα περιττώματα της γάτας. Στις περισσότερες περιπτώσεις η μόλυνση προκαλεί ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα, αλλά αν μια γυναίκα είναι μολυσμένη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, τα παράσιτα μέσω του πλακούντα θα έχουν πρόσβαση στο έμβρυο. Βέβαια πλέον όταν μια γυναίκα αποφασίσει να κάνει απογόνους πάντα ο ιατρικός έλεγχος περιλαμβάνει και το συγκεκριμένο πρωτόζωο και αν βρεθεί εφαρμόζεται η κατάλληλη –απλή- θεραπεία. Η τοξοπλάσμωση μεταφέρεται στους ανθρώπους μέσω κατάποσης περιττωμάτων της γάτας. Ο συνηθέστερος τρόπος μετάδοσης είναι να κολλήσουν στα νύχια του ανθρώπου σωματίδια από περιττώματα καθώς καθαρίζουν την τουαλέτα της γάτας (εκτός αν χρησιμοποιούν γάντια) ή να πέσει ένα σωματίδιο από περιττώματα στο φαγητό σας από μια γάτα που της επιτρέπεται να ανεβαίνει σε τραπέζια και πιθανόν να έχει κολλήσει κάποιο μικρό κομματάκι στο πατουσάκι της. Σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι το παράσιτο που προκαλεί τοξοπλάσμωση δεν μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους αν είναι έξω από τον οργανισμό της γάτας για τουλάχιστον 24 ώρες. Επίσης οι γάτες μπορούν να μεταφέρουν το παράσιτο μόλις 10 ημέρες μετά τη μόλυνση. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, η τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής θα σας κρατήσει μακριά από την ασθένεια.

4. Toxocariasis : Η Toxocariasis δεν μεταφέρεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ξεκινά όταν ένας άνθρωπος καταπιεί μολυσμένα αυγά. Αυτό μπορεί να συμβεί αν καταπιείτε βρωμιά από περιττώματα της γάτας με κάποιον από τους προαναφερθέντες τρόπους. Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει μείωση της όρασης ή ακόμα και τύφλωση. Αυτό είναι συχνότερο σε παιδιά που παίζουν σε άμμο μολυσμένη από περιττώματα γάτας. 

5. Ringworm : Το Ringworm είναι εξαιρετικά μεταδοτικό και σχεδόν όλα τα θηλαστικά είναι ευπρόσβλητα σε αυτό. Ωστόσο είναι πολύ εύκολο να αντιμετωπιστεί. Το Ringworm συχνά είναι εύκολο να εντοπιστεί υπό υπεριώδη ακτινοβολία και ένα δείγμα από τα μαλλιά σας θα πρέπει να δίνεται στον κτηνίατρο για βιολογική καλλιέργεια. Εάν βρεθείτε θετικός πρέπει να δίνετε εβδομαδιαία δείγματα κατά τη διάρκεια της θεραπείας. 

6. Hookworms : Τα hookworms είναι εσωτερικά παράσιτα. Οι γάτες τείνουν να αποτελέσουν ξενιστή για πολύ λιγότερα απʼότι ο σκύλος. Επίσης τα hookworms που προσβάλλουν τα αιλουροειδή είναι λιγότερο επιθετικοί «βρικόλακες» από αυτά που προσβάλλουν τα σκυλιά. Αυτά που προσβάλλουν τις γάτες δεν επηρεάζουν τον άνθρωπο εσωτερικά. Ωστόσο μπορούν να προκαλέσουν δερματικά προβλήματα. Ωστόσο αυτό δεν θα συμβεί αν τηρείτε τους βασικούς κανόνες υγιεινής. Μπορείτε να καταλάβετε ότι η γάτα σας έχει προσβληθεί από το παράσιτο εάν παρουσιάζει αναιμία, απώλεια τριχώματος και βάρους. 

7. Μικροοργανισμοί των αυτιών : Εάν μείνουν χωρίς θεραπεία μπορούν να προκαλέσουν βακτηριακές μολύνσεις και σε τραβηγμένες περιπτώσεις, ρήξη του τύμπανου προκαλώντας αποπληξία και κώφωση. Είναι η πιο συχνή αιτία μόλυνσης του εξωτερικού αυτιού της γάτας, ειδικά στα νεαρά γατάκια. Το συχνό ξύσιμο των αυτιών και το κούνημα του κεφαλιού πάνω κάτω είναι τα πιο συχνά συμπτώματα. Οι μικροοργανισμοί αυτοί είναι πολύ μεταδοτικοί και μεταφέρονται εύκολα μεταξύ των γατών αλλά και από τις γάτες στον άνθρωπο καθώς και σε άλλα ζώα. Ζουν στην επιφάνεια της επιδερμίδας του αυτιού και τρέφονται από τα υγρά και τα κομμάτια των ιστών του. 

8. Ticks :  Τα ticks είναι συγγενικά προς τις αράχνες παράσιτα που τρέφονται με αίμα. Ζουν βαθιά μέσα στην επιδερμίδα και είναι δύσκολο να αφαιρεθούν. Αν μέρος του παράσιτου μείνει στην επιδερμίδα θα προκαλέσει περισσότερα προβλήματα. Ο πιο αποδοτικός τρόπος να αφαιρεθεί ένα τέτοιο παράσιτο είναι να αναισθητοποιηθεί με αλκοόλ. Έτσι θα χαλαρώσει τη λαβή του και θα μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα με ένα τσιμπιδάκι. Συνήθως βρίσκονται στην εξοχή, σε λιβάδια που πέρασαν πρόβατα ή ακόμα και στον κήπο σας. Θα καταλάβετε ότι η γάτα σας πιθανόν να έχει τσιμπηθεί από ένα αν παρουσιάζει πυρετό, μείωση της όρεξης, ξαφνικούς πόνους στο σώμα ή στα πόδια, πρήξιμο στις αρθρώσεις, κατάθλιψη, λήθαργο, βήχα. Επικοινωνήστε με τον κτηνίατρο σας αμέσως. Αν αφαιρέσετε μερικά από τα παράσιτα κρατήστε τα ώστε να τα εξετάσει και να καταλάβει σε ποιό είδος ανήκουν. 

9. Ψύλλοι : Εάν η γάτα σας δεν έχει κάνει πρόσφατα αποπαρασίτωση, πιθανότατα θα έχει ψύλλους. Οι ψύλλοι πηδάνε στους ανθρώπους για να τραφούν, ειδικά σε ζεστό καιρό. Τα τσιμπήματα βρίσκονται συνήθως γύρω από τους αστραγάλους και γενικά στο χαμηλό τμήμα του ποδιού. Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι εάν τηρούνται οι βασικοί κανόνες υγιεινής (όπως για παράδειγμα πλύσιμο των χεριών μετά από το καθάρισμα της τουαλέτας της γάτας), εμβολιάζεται και αποπαρασιτώνεται όταν πρέπει είναι αρκετά απίθανο να κολλήστε οποιαδήποτε μόλυνση από τη συμβίωση σας με τη γατούλα. Οι πιθανότητες μειώνονται ακόμη περισσότερο αν η γάτα δεν βγαίνει από το σπίτι και κατά συνέπεια, δεν έρχεται σε επαφή με άλλα, πιθανώς μολυσμένα, ζώα.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο εμβολιασμός της γάτας!

Εμβολια γατας

Πως λειτουργούν τα εμβόλια:

Ένα εμβόλιο είναι μια αναστολή των μικροοργανισμών (βακτήρια και ιοί), η οποία προκαλεί τη γάτα να παράγει αντισώματα κατά του μικροοργανισμού. Σε περίπτωση που η γάτα έρθει στη συνέχεια σε επαφή με το μικροοργανισμό, τα αντισώματα είναι εκεί, έτοιμα για την καταπολέμηση της λοίμωξης. Αυτή είναι μια ανοσολογική απόκριση. Τα βακτήρια ή οι ιοί που περιέχονται στο εμβόλιο είτε έχουν σκοτωθεί ή αλλοιωθεί κατά κάποιο τρόπο, έτσι ώστε το εμβόλιο να διεγείρει την ανοσολογική αντίδραση χωρίς να προκαλέσει ασθένειες. Τα εμβόλια κατά συνέπεια χαρακτηρίζεται ως «θανατωμένα», «ζωντανά τροποποιημένα», ή ως «υπο-ομάδα». Τα «θανατωμένα» εμβόλια είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσουν ασθένεια.Τα «ζωντανά τροποποιημένα» εμβόλια σπανίως μπορούν να επανέλθουν στην ισχυρή τους μορφή και να προκαλέσουν νόσο. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα «θανατωμένα» εμβόλια δεν προκαλούν μια τόσο ισχυρή ανοσολογική αντίδραση, τα «ζωντανά τροποποιημένα» εμβόλια χρησιμοποιούνται πιο συστηματικά. Τα «θανατωμένα» ή τα «υπο-ομάδα» εμβόλια θα πρέπει να χρησιμοποιούνται σε κυοφορούντα ζώα (εάν χρειάζεται να εμβολιαστούν), σύμφωνα με τις οδηγίες των κατασκευαστών, ή σε ζώα όταν το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν λειτουργεί σωστά (ανοσοκαταστολή), για παράδειγμα, σε γάτες που έχουν μολυνθεί με τον ιό της λευχαιμίας της γάτας(FeLV) ή τον ιό της ανοσοανεπάρκειας της γάτας (FIV).

Για ποιές ασθένειες μπορώ να εμβολιάσω τη γάτα μου;

1. Εμβόλιο κατά της Λοιμώδους Ρινοτραχειίτιδας της γάτας, νόσημα που χαρακτηρίζεται από φτέρνισμα, στοματικά έλκη, ρινικό έκκριμα, επεφυκίτιδα, πυρετό και ανορεξία. Στην περίπτωση της χρόνιας μορφής, τα αναπνευστικά προβλήματα είναι μη αναστρέψιμα. Η θεραπεία είναι αμφίβολης έκβασης, ενώ η πρόληψη θεωρείται σημαντική, ιδιαίτερα σε χώρους όπου συνωστίζεται μεγάλος αριθμός ζώων.

2. Εμβόλιο ενάντια στον Καλυκοϊό, ο οποίος εμπλέκεται στο σύμπλεγμα των νοσημάτων του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος της γάτας. Εμβόλιο κατά της Πανλευκοπενίας (γαστρεντερίτιδα της γάτας), ασθένειας σοβαρής και πολύ συχνά θανατηφόρας για τα μικρά γατάκια. Χαρακτηρίζεται από γαστρεντερικού τύπου συμπτωματολογία οξείας μορφής (εμετός, πόνος στην κοιλιακή χώρα, έντονη αφυδάτωση). 

3. Εμβόλιο ενάντια στην Ιογενή Λευχαιμία της γάτας. Τα συμπτώματα της νόσου αυτής είναι αρχικά αόριστα, ασαφή (μείωση ή απώλεια της όρεξης, κατάπτωση, απώλεια βάρους). Στη συνέχεια είναι δυνατό να παρατηρηθούν συμπτώματα όπως αναιμία, ίκτερος, στοματίτιδα, δύσπνοια, εμετός, διάρροια, κ.α. Η μετάδοση του ιού της Λευχαιμίας γίνεται μέσω των ρινικών εκκριμάτων και του σάλιου του άρρωστου ζώου. Οι γάτες που έχουν πρόσβαση σε εξωτερικούς χώρους ή που έρχονται σε επαφή με άλλες γάτες που ζουν ελεύθερες, βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο, συνεπώς ο εμβολιασμός τους κρίνεται απαραίτητος. Το εμβόλιο μπορεί να χορηγηθεί μόνο αφού γίνει το ειδικό τεστ για να επιβεβαιωθεί πως το ζώο δε νοσεί. 

4. Εμβόλιο ενάντια στην Χλαμυδίαση της γάτας, η οποία προκαλεί επεφυκίτιδα και ρινίτιδα. Τελευταία έχει περιγραφεί στον άνθρωπο μια μορφή επεφυκίτιδας που προκαλείται από την επαφή με το οφθαλμικό έκκριμα της μολυσμένης γάτας, συνεπώς η χλαμυδίαση θεωρείται εν δυνάμει ζωοανθρωπονόσος. 

5. Εμβόλιο κατά της Λύσσας. Στη χώρα μας ο ετήσιος εμβολιασμός κατά της λύσσας είναι υποχρεωτικός και για τις γάτες.

Διαβάστε περισσότερα »